جراحی برگشت ادرار در کودکان (روش‌ها، مراقبت و نتیجه)

جراحی برگشت ادرار به روش‌های باز و لاپاراسکوپی (ساده و رباتیک) انجام می‌شود و نرخ موفقیت بالایی دارد. در این عمل، حالب کودک به شکل کارامد‌تری به مثانه متصل می‌شود تا جلوی بازگشت ادرار به کلیه را بگیرد. 

در ادامه می‌خوانید این جراحی چگونه انجام می‌شود، چه روش‌هایی دارد، میزان موفقیت و عوارض عمل چگونه است و در دوران نقاهت باید به چه نکاتی توجه کنید. تا انتهای این مطلب همراه ما باشید.

جراحی برگشت ادرار چه زمانی لازم می‌شود و عمل چه کاری انجام می‌دهد؟

جراحی یکی از گزینه‌های درمان رفلاکس ادراری است و برای همه کودکان لازم نیست. رفلاکس اولیه در بعضی کودکان با رشد و افزایش سن بهتر می‌شود و ممکن است پزشک پیگیری و کنترل عفونت‌های ادراری را مناسب‌تر بداند.

جراحی بیشتر زمانی مطرح می‌شود که برگشت ادرار با درجه بالا باقی مانده باشد، کودک با وجود درمان مناسب دچار عفونت‌های ادراری تب‌دار مکرر شود یا وضعیت کلیه باعث نگرانی باشد.

هدف عمل، اصلاح مسیر اتصال حالب به مثانه است تا ادرار بتواند وارد مثانه شود، اما احتمال برگشت آن به سمت کلیه کاهش پیدا کند. تصمیم نهایی فقط براساس درجه رفلاکس گرفته نمی‌شود و شرایط هر کودک باید جداگانه بررسی شود.

چه کودکانی ممکن است کاندید جراحی رفلاکس ادراری باشند؟

یک عدد یا درجه به‌تنهایی مشخص نمی‌کند که کودک حتماً باید عمل شود. پزشک معمولاً چند عامل را در کنار هم بررسی می‌کند.

رفلاکس شدید یا ماندگار

در رفلاکس‌های با درجه بالا، به‌خصوص گرید ۴ و ۵ که به‌مرور برطرف نمی‌شوند، احتمال مطرح‌شدن بازکاشت حالب بیشتر است. بااین‌حال، درجه رفلاکس تنها یکی از عوامل تصمیم‌گیری است.

عفونت‌های ادراری تب‌دار یا مکرر

اگر کودک با وجود درمان و پیگیری مناسب همچنان دچار عفونت ادراری تب‌دار شود، ممکن است پزشک تغییر مسیر درمان و انجام مداخله را بررسی کند.

نگرانی درباره وضعیت کلیه

وجود اسکار کلیه، اختلال در عملکرد کلیه یا برخی یافته‌های غیرطبیعی می‌تواند در تصمیم‌گیری اهمیت داشته باشد. یک‌طرفه یا دوطرفه بودن رفلاکس، عملکرد مثانه، سن کودک و مشکلات همراه دستگاه ادراری نیز در نظر گرفته می‌شوند.

چه زمانی ممکن است فعلاً جراحی لازم نباشد؟

چون رفلاکس اولیه در برخی کودکان با افزایش سن بهبود پیدا می‌کند؛ به‌همین‌دلیل، در بسیاری از کودکانی که زفلاکس آن‌‌ها گرید پایینی دارد پزشک ممکن است پیگیری و کنترل علائم را ترجیح دهد

از سوی دیگر، بسیاری نیز با روش کم‌‌تهاجمی تزریق ژل دیفلاکس درمان می‌شوند.

اگر عوارض و علائم بیماری با پیگیری و مصرف دارو درمان شوند یا تزریق ژل برای رفلاکس ادراری موثر باشد؛ ممکن است پزشک اشخیص بدهد جراحی لازم نیست.

پیوند حالب: عمل برگشت ادرار چگونه انجام می‌شود؟

برای درک این عمل، ابتدا باید بدانیم اتصال طبیعی حالب به مثانه چگونه جلوی برگشت ادرار را می‌گیرد؛ سپس توضیح‌ می‌دهیم  عمل برگشت ادرار چه چیزی را در حالب و مثانۀ کودک تغییر می‌‌دهد.

ناحیۀ جراحی

حالب فقط به سطح مثانه متصل نمی‌شود؛ بخش انتهایی آن به‌صورت مایل از داخل دیواره عضلانی مثانه عبور می‌کند و سپس به داخل مثانه باز می‌شود. به این قسمت، بخش داخل‌دیواره‌ای یا «تونل حالب در دیواره مثانه» گفته می‌شود.

عملکرد مورد‌ انتظار این ناحیه و مشکل فعلی

وقتی مثانه از ادرار پر می‌شود، فشار دیواره مثانه روی «تونل حالب در دیواره مثانه» بیشتر می‌شود و آن را تا حدی می‌فشارد. در مثانه و حالب سالم، انتظار می‌رود این ناحیه مانند یک دریچه یک‌طرفه عمل کند؛ یعنی ادرار بتواند از حالب وارد مثانه شود، اما به‌راحتی از مثانه به سمت حالب و کلیه برنگردد. 

در رفلاکس ادراری، این سازوکار ضد برگشت به‌درستی عمل نمی‌کند؛ برای مثال ممکن است قسمت حالب که داخل دیواره مثانه قرار گرفته است کوتاه‌تر از حد لازم باشد.

راه حل؛ فرایند کلی جراحی

در عمل بازکاشت حالب، جراح همان حالب کودک را در موقعیت جدیدی به مثانه متصل می‌کند تا بخش طولانی‌تری از انتهای حالب در داخل دیواره مثانه قرار بگیرد و سازوکار ضدبرگشت مؤثرتری ایجاد شود.

به زبان ساده، مراحل اصلی کار چنین است:

1. انتهای حالب از محل اتصال قبلی به مثانه آزاد می‌شود.

2. جراح در دیواره مثانه یک مسیر یا «تونل» جدید برای حالب ایجاد می‌کند.

3. حالب از این تونل عبور داده و دوباره به مثانه متصل می‌شود؛ به‌طوری‌که بخش طولانی‌تری از آن داخل دیواره مثانه قرار داشته باشد.

4. با پرشدن مثانه، فشار دیواره روی این قسمت از حالب به بسته‌شدن مسیر برگشت کمک می‌کند، در حالی که ادرار همچنان می‌تواند از کلیه وارد مثانه شود.

این جراحی گاهی در گفت‌وگوی روزمره «پیوند حالب» نامیده می‌شود، معمولاً همان بازکاشت یا کاشت مجدد حالب است. در این عمل معمولاً حالب فرد دیگری یا حالب مصنوعی به کودک پیوند زده نمی‌شود؛ همان حالب کودک در مسیر مناسب‌تری قرار می‌گیرد.

برای انجام این جراحی تکنیک‌ها و روش‌های مختلفی وجود دارد که در ادامه به آن ها می پردازیم.

تکنیک‌های جراحی بازکاشت حالب

راه‌های مختلفی برای بازکاشت حالب وجود دارد؛  تفاوت اصلی این تکنیک‌ها در این است که تونل جدید حالب در دیواره مثانه از داخل مثانه ساخته شود یا از سطح بیرونی آن. هدف همه آنها یکسان است: ایجاد مسیر مناسب‌تری برای قسمت انتهایی حالب تا احتمال برگشت ادرار کاهش پیدا کند.

البته، هیچ‌کدام از این تکنیک‌ها برای همه کودکان انتخاب ثابت نیستند. نوع رفلاکس، یک‌طرفه یا دوطرفه بودن آن، آناتومی دستگاه ادراری و تجربه جراح در انتخاب تکنیک مناسب نقش دارند.

الف) تکنیک‌های داخل‌مثانه‌ای

در تکنیک‌های داخل‌مثانه‌ای، جراح مثانه را باز می‌کند و بازکاشت حالب را از داخل آن انجام می‌دهد. چند روش شناخته‌شده در این گروه وجود دارد.

۱. کوهِن (Cohen)

در تکنیک کوهِن جراح انتهای حالب را در مسیر جدید و طولانی‌تری داخل دیواره مثانه قرار می‌دهد. این مسیر جدید کمک می‌کند هنگام پرشدن مثانه، حالب بهتر بسته شود و ادرار به سمت کلیه برنگردد.

محدودیت: مسیر حالب بعد از عمل از حالت طبیعی خود منحرف می‌شود؛ بنابراین اگر در آینده لازم باشد پزشک از راه مثانه وسیله‌ای وارد حالب کند، این دسترسی ممکن است دشوارتر باشد.

۲. پولیتانو–لیدبِتِر (Politano–Leadbetter)

در این روش نیز جراح برای حالب یک تونل جدید در دیواره مثانه ایجاد می‌کند، اما مسیر جدید حالب به محل طبیعی ورود آن به مثانه نزدیک‌تر است. هدف این تکنیک نیز طولانی‌کردن بخش داخل دیواره‌ای حالب و ساخت یک سازوکار ضدبرگشت است.

۳. گلِن–اندِرسون (Glenn–Anderson)

در تکنیک گلِن–اندِرسون جراح با ایجاد یک تونل زیر لایه داخلی مثانه، بخش انتهایی حالب را در مسیر طولانی‌تری قرار می‌دهد تا احتمال برگشت ادرار کاهش پیدا کند. نسیت به تکنیک کوهن، در این روش حالب در مسیری نزدیک‌تر به جهت طبیعی خودش قرار دارد.

ب) تکنیک‌ خارج‌مثانه‌ای لیچ گرِگوار

لیچ گرِگوار (Lich–Gregoir) مهم‌ترین تکنیک خارج‌مثانه‌ای است. در این روش معمولاً لازم نیست جراح مثانه را از داخل باز کند.

جراح از سطح بیرونی مثانه به قسمت انتهایی حالب دسترسی پیدا می‌کند و در عضلات دیواره مثانه یک شیار یا تونل ایجاد می‌کند. سپس حالب در این مسیر قرار می‌گیرد و عضلات روی آن بسته می‌شوند. 

به این ترتیب بخشی از حالب در داخل دیواره مثانه قرار می‌گیرد و سازوکار ضد برگشت ایجاد می‌شود. مزیت این روش، دستکاری کمتر داخل مثانه است.

انواع روش‌های عمل برگشت ادرار: جراحی باز، لاپاراسکوپی یا رباتیک

در عمل بازکاشت حالب، جراحی می‌توانید به شکل‌های مختلف به ناحیۀ عمل دسترسی پیدا کند و جراحی را انجام دهد. 

هدف اصلی در همه روش‌ها تقریباً یکسان است: بازکاشت حالب و ایجاد یک مسیر ضدرفلاکس مناسب در دیواره مثانه. تفاوت جراحی باز، لاپاراسکوپی و رباتیک بیشتر در نحوه دسترسی جراح به مثانه و حالب و ابزارهایی است که برای انجام بازکاشت استفاده می‌شود.

انتخاب روش به شرایط کودک، یک‌طرفه یا دوطرفه بودن رفلاکس، آناتومی دستگاه ادراری و تجربه تیم جراحی بستگی دارد. 

۱. جراحی باز

در جراحی باز، جراح از طریق یک برش در پایین شکم به مثانه و حالب دسترسی پیدا می‌کند و بازکاشت حالب را با ابزارهای معمول جراحی انجام می‌دهد.

مزیت عمل باز بازگشت ادرار

مهم‌ترین مزیت جراحی باز سابقه طولانی انجام این روش و نتایج قابل‌اعتماد آن است. تکنیک‌های مختلف بازکاشت حالب را می‌توان با جراحی باز انجام داد. همچنین، جراحان نیز در انجام این روش تجربۀ بیشتری دارن.

در فصل «رفلاکس ادراری» از راهنمای اورولوژی اطفال انجمن اورولوژی اروپا (EAU) موفقیت جراحی باز حدود ۹۲ تا ۹۸ درصد گزارش شده است. به همین دلیل، این روش هنوز معیار مهمی برای مقایسه سایر روش‌های جراحی محسوب می‌شود.

محدودیت جراحی باز رفلاکس ادراری

برش جراحی باز بزرگ‌تر از روش‌های کم‌تهاجمی است؛ بنابراین درد، جای زخم و مدت نقاهت می‌تواند بیشتر باشد.

۲. لاپاراسکوپی؛ بازکاشت حالب با برش‌های کوچک‌تر

در لاپاراسکوپی، جراح به‌جای یک برش بزرگ، از چند برش کوچک برای واردکردن دوربین و ابزارهای جراحی استفاده می‌کند. تصویر داخل شکم روی مانیتور بزرگ‌نمایی می‌شود و بازکاشت حالب با ابزارهای بلند لاپاراسکوپی انجام می‌شود.

مزیت عمل لاپاراسکوپی رفلاکس ادراری

مزیت اصلی این روش، کم‌تهاجمی‌تر بودن آن است؛ بنابراین معمولاً با برش کوچک‌تر، درد کمتر، جای زخم کمتر و دوره بستری و نقاهت کوتاه‌تر همراه است.

محدودیت جراحی لاپاراسکوپی بازگشت ادرار

بازکاشت حالب جراحی ظریفی است و نیاز به تشریح دقیق و بخیه‌زدن در فضای کوچک لگن دارد. انجام این کار با ابزارهای معمول لاپاراسکوپی از نظر فنی دشوارتر از جراحی باز است و نتیجه آن وابستگی بیشتری به تجربه جراح و مرکز درمانی دارد.

به همین دلیل، لاپاراسکوپی برای همه کودکان و همه مراکز لزوماً روش انتخابی نیست و بیشتر در مراکزی مطرح می‌شود که تجربه کافی در این نوع جراحی دارند.

جراحی رباتیک چه فرقی با لاپاراسکوپی دارد؟

جراحی رباتیک در واقع نوعی لاپاراسکوپی پیشرفته‌تر از نظر ابزار جراحی است. در هر دو روش، جراح از چند برش کوچک و دوربین برای انجام بازکاشت حالب استفاده می‌کند؛ تفاوت اصلی در ابزارهایی است که جراح با آنها کار می‌کند.

در لاپاراسکوپی معمولی، جراح ابزارهای بلند را مستقیماً با دست حرکت می‌دهد. این ابزارها دامنه حرکت محدودتری دارند و انجام بخیه‌های ظریف در فضای کوچک اطراف مثانه و حالب می‌تواند از نظر فنی دشوار باشد.

در لاپاراسکوپی رباتیک، جراح پشت کنسول قرار می‌گیرد و ابزارهای رباتیک را کنترل می‌کند. نوک این ابزارها مفصل‌دار است و آزادی حرکت بیشتری دارد. همچنین جراح تصویر سه‌بعدی و بزرگ‌شده‌ای از محل عمل می‌بیند و سیستم می‌تواند لرزش‌های ظریف دست را کاهش دهد.

به همین دلیل، مهم‌ترین مزیت رباتیک نسبت به لاپاراسکوپی معمولی این است که تشریح بافت و بخیه‌زدن ظریف را برای جراح آسان‌تر می‌کند؛ موضوعی که در بازکاشت حالب اهمیت زیادی دارد.

موفقیت عمل رفلاکس ادراری چقدر است؟

جراحی بازکاشت حالب نرخ موفقیت بالایی برای اصلاح برگشت ادرار در کودکان دارد. طبق راهنمای EAU، تکنیک‌های مختلف جراحی باز برای اصلاح رفلاکس ادراری، میزان موفقیت حدود ۹۲ تا ۹۸ درصد دارند.

البته، نتیجه جراحی در هر کودک به عواملی مانند شدت رفلاکس، وضعیت حالب و مثانه، یک‌طرفه یا دوطرفه بودن مشکل، بیماری‌های همراه و روش جراحی بستگی دارد.

همچنین موفقیت در اصلاح رفلاکس به این معنی نیست که کودک دیگر تحت هیچ شرایطی دچار عفونت ادراری نمی‌شود. اگر بعد از عمل دوباره عفونت ادراری، به‌خصوص همراه با تب، ایجاد شود باید کودک بررسی شود.

آیا مهارت و تجربه جراح روی نتیجه عمل اثر دارد؟

تجربه و تعداد جراحی‌های انجام‌شده توسط جراح می‌تواند با برخی پیامدهای عمل ارتباط داشته باشد.

در سال ۲۰۱۱ یک بررسی بزرگ دربارۀ نتیجۀ جراحی بازکاشت حالب روی بیش از ۵۶۰۰ کودک انجام شد.  در این بررسی مشخص شد که در مواردی که جراح تجربۀ کمتری در انجام این عمل داشت، کودک با بستری طولانی‌تر و میزان بیشتر بعضی عوارض کوتاه‌مدت مواجه می‌شد.  

مطالعۀ دیگری نیز در جراحی رباتیک نشان داد که تجربۀ پزشک می‌تواند احتمال موفقیت عمل را بالا ببرد. در این مطالعه، در سال ۲۰۲۵ نتایج ۱۰۰ جراحی متوالی بازکاشت حالب یک پزشک بررسی شد. میزان موفقیت در ۵۰ مورد دوم نسبت به ۵۰ مورد اول از ۶۶٪ به ۸۴٪ افزایش پیدا کرد؛ یعنی نتیجه با افزایش تجربه بهتر شد.  

قبل از جراحی برگشت ادرار چه بررسی‌هایی ممکن است لازم باشد؟

پیش از تصمیم نهایی، پزشک باید اطلاعات کافی درباره شدت رفلاکس، سابقه عفونت‌ها و وضعیت کلیه و مثانه داشته باشد.

بسته به شرایط کودک ممکن است بررسی‌هایی مانند تصویربرداری کلیه و مجاری ادراری، آزمایش یا کشت ادرار و سوابق درمان‌های قبلی موردنیاز باشند.

برای مراجعه قبل از عمل چه مدارکی همراه داشته باشیم؟

• گزارش و تصاویر سیستو‌اورتروگرافی حین ادرار کردن (VCUG) در صورت انجام؛

• سونوگرافی‌های قبلی کلیه و مثانه؛

• نتایج آزمایش و کشت ادرار؛

• اطلاعات مربوط به عفونت‌های ادراری قبلی؛

• فهرست داروهای مصرفی؛

• سایر گزارش‌ها و مدارک پزشکی قبلی.

همه این بررسی‌ها برای همه کودکان ضروری نیستند و پزشک مشخص می‌کند چه مدارکی برای ارزیابی کودک لازم است.

روز عمل و بعد از جراحی چه اتفاقی می‌افتد؟

بازکاشت حالب تحت بیهوشی انجام می‌شود. پس از پایان عمل، کودک به بخش ریکاوری منتقل می‌شود تا وضعیت عمومی، درد و علائم حیاتی او بررسی شوند.

بسته به روش جراحی ممکن است برای مدتی سوند مثانه یا در بعضی موارد لوله دیگری برای تخلیه ادرار باقی بماند.

زمان شروع مصرف مایعات و غذا، خارج‌کردن سوند و ترخیص به نوع جراحی و وضعیت کودک بستگی دارد. بنابراین نمی‌توان مدت بستری یا زمان برداشتن سوند را برای همه کودکان یکسان در نظر گرفت.

مراقبت‌های بعد از عمل رفلاکس ادراری

بعد از ترخیص، رعایت توصیه‌های اختصاصی تیم درمان به بهبود سریع‌تر کمک می‌کند. این توصیه‌ها معمولا شامل موارد زیر است:

۱. مصرف مایعات

اگر پزشک محدودیت خاصی تعیین نکرده باشد، دریافت مناسب مایعات به حفظ جریان ادرار کمک می‌کند. میزان مناسب مایعات باید متناسب با سن و شرایط کودک باشد.

۲. محدودیت فعالیت کودک

معمولاً لازم است کودک برای مدتی از فعالیت شدید، ورزش و بازی‌های پربرخورد دور باشد. زمان بازگشت به مدرسه و فعالیت معمول باید براساس روند بهبود و نظر جراح تعیین شود.

۳. مراقبت از محل جراحی

اگر جراحی با برش پوستی انجام شده است، زخم باید طبق دستور تیم درمان مراقبت شود. قرمزی شدید، ترشح، خونریزی قابل‌توجه یا بازشدن زخم باید با پزشک مطرح شود.

۴. مصرف داروها

ممکن است برای کنترل درد یا اسپاسم مثانه دارو تجویز شود و در بعضی کودکان نیز مصرف آنتی‌بیوتیک برای مدتی ادامه پیدا کند. مصرف مرتب این دارو‌ها درد پس از عمل و احتمال عفونت را کاهش می‌دهد.

عوارض کوتاه‌مدت در دوران نقاهت

برخی علائم در روزها یا هفته‌های ابتدایی بعد از بازکاشت حالب ممکن است دیده شوند و لزوماً به معنی بروز یک عارضه جدی نیستند.

۱. درد و اسپاسم مثانه

بعضی کودکان بعد از عمل دچار درد، اسپاسم یا گرفتگی‌های دوره‌ای مثانه می‌شوند. وجود سوند نیز می‌تواند این ناراحتی را بیشتر کند. در صورت نیاز پزشک برای کاهش درد یا اسپاسم دارو تجویز می‌کند. 

۲. خون در ادرار

مقدار کمی خون در ادرار یا صورتی‌شدن آن ممکن است در دوران بهبود دیده شود. خونریزی قابل‌توجه، افزایش خون در ادرار یا مشاهده لخته باید با تیم درمان مطرح شود.

۳. تکرر یا بی‌اختیاری موقت ادرار

بعضی کودکان پس از جراحی برای مدتی دچار تکرر ادرار می‌شوند یا کنترل ادرارشان موقتاً کاهش پیدا می‌کند. این علائم معمولاً با ترمیم مثانه بهتر می‌شوند؛ اما اگر ادامه پیدا کنند یا شدیدتر شوند، بهتر است پزشک آنها را بررسی کند.

عوارض جدی‌تر عمل برگشت ادرار چیست؟

بازکاشت حالب در مجموع جراحی کم‌عارضه‌ای محسوب می‌شود، اما مانند هر عمل دیگری احتمال بروز عوارض مهم‌تر صفر نیست.

۱. انسداد مسیر حالب

در مواردی ممکن است بعد از عمل، عبور ادرار در محل اتصال حالب به مثانه با مشکل روبه‌رو شود. به همین دلیل وضعیت کلیه‌ها و مسیر ادرار در پیگیری‌های پس از جراحی بررسی می‌شوند.

گاهی در سونوگرافی بعد از عمل نیز گشادشدگی سیستم ادراری دیده می‌شود که می‌تواند موقتی باشد و الزاماً به معنی انسداد پایدار نیست.

۲. احتباس ادرار

در برخی تکنیک‌های بازکاشت حالب ممکن است کودک برای مدتی در تخلیه کامل مثانه مشکل داشته باشد. احتمال این مشکل در بعضی جراحی‌های دوطرفه بیشتر مطرح است و می‌تواند موقتی باشد.

بعد از جراحی چه زمانی باید با پزشک تماس بگیریم؟

مقدار کمی خون در ادرار، تکرر ادرار یا اسپاسم مثانه ممکن است در دوران نقاهت دیده شود؛ اما برخی علائم نیاز به بررسی بیشتری دارند.

بهتر است در موارد زیر با پزشک یا مرکز درمانی تماس بگیرید:

• تب قابل‌توجه؛

• ناتوانی در ادرارکردن؛

• درد شدید یا رو به افزایش؛

• استفراغ مداوم؛

• ناتوانی در خوردن یا نوشیدن مایعات؛

• خونریزی قابل‌توجه یا مشاهده لخته در ادرار؛

• علائم عفونت ادراری؛

• قرمزی شدید، ترشح یا خونریزی محل جراحی؛

پیگیری بعد از عمل چگونه انجام می‌شود؟

جراحی پایان مسیر درمان نیست. بعد از عمل، روند بهبود کودک، وضعیت کلیه‌ها و تخلیه ادرار و احتمال ایجاد عفونت پیگیری می‌شود.

سونوگرافی یکی از بررسی‌هایی است که ممکن است بعد از جراحی برای ارزیابی دستگاه ادراری انجام شود.

انجام مجدد سیستو‌اورتروگرافی حین ادرار کردن (VCUG) برای همه کودکان الزامی نیست و ضرورت و زمان آن به وضعیت بیمار، نوع جراحی و نظر پزشک بستگی دارد.

اگر کودک بعد از درمان دوباره دچار عفونت ادراری تب‌دار شود، ممکن است برای مشخص‌شدن علت به بررسی‌های بیشتری نیاز داشته باشد.

هزینۀ عمل برگشت ادرار به چه عواملی بستگی دارد؟

بدون بررسی شرایط کودک، روش جراحی و محل انجام آن نمی‌توان مبلغ دقیق و قابل اتکایی برای عمل برگشت ادرار اعلام کرد.

هزینه نهایی می‌تواند تحت تأثیر عوامل زیر باشد:

• روش جراحی؛

• یک‌طرفه یا دوطرفه بودن عمل؛

• بیمارستان محل انجام جراحی؛

• هزینه بیهوشی؛

• مدت بستری؛

• بررسی‌های لازم قبل و بعد از عمل؛

• اقدامات یا مراقبت‌های تکمیلی؛

• شرایط پوشش بیمه.

بنابراین هزینه نهایی بعد از بررسی وضعیت کودک و مشخص‌شدن برنامۀ درمان قابل تعیین است.

برای تصمیم درباره جراحی رفلاکس ادراری از کجا شروع کنیم؟

اگر برای کودک جراحی مطرح شده است، بهتر است سونوگرافی‌ها، نتایج کشت ادرار، اطلاعات مربوط به عفونت‌های تب‌دار و فهرست داروهای مصرفی را برای ارزیابی بعدی همراه داشته باشید.

همچنین، دربارۀ مراقبت و پیگیری بعد از درمان بپرسی و برای آن آماده باشید.

جمع‌بندی

همه کودکان مبتلا به رفلاکس ادراری به جراحی نیاز ندارند. جراحی بیشتر زمانی مطرح می‌شود که رفلاکس با درجه بالا باقی بماند، عفونت‌های ادراری تب‌دار ادامه پیدا کنند یا وضعیت کلیه نیاز به توجه بیشتری داشته باشد.

در بازکاشت حالب، همان حالب کودک در مسیر مناسب‌تری به مثانه متصل می‌شود تا احتمال برگشت ادرار کاهش پیدا کند. این ممکن است به روش‌های عمل باز، لاپاراسکوپی و لاپاراسکوپی رباتیک انجام شود و عمل نرخ موفقیت بالایی دارد.

یکی از عوامل موثر در نتیجۀ عمل تجربۀ بالای جراج است؛ بنابراین اورولوژیست اطفال را با دقت انتخاب کنید.